تبلیغات
آخ اگه بارون بزنه...اگه بارون بزنه - Barefoot Till Morning
طاقت بیار رفیق

Barefoot Till Morning

سه شنبه 10 اسفند 1389 07:34 ب.ظ

نویسنده : alireza baran

 

پنجره(شعری از گراناز موسوی)

 

پشت پنجره باد

 

پشت پنجره خالی

 

پشت پنجره عكس درختانی

 

كه اندوهشان بیشتر از طاقت گنجشك ها شده

 

پشت پنجره تصویری از هواست

 

سایه ی آدم هاست

 

و چقدر نیامد آنكه قرار بود

 

باور كنیم یا نه

 

زبان تلخ مرگ را

 

كه در دهان قدیس می چرخید؟

 

پناه بیاوریم به خانه های بی  چراغ

 

یا بازوان لخت زمین؟

 

 

_آن ها همیشه راست گفته اند

 

آن كه باور نمی كند منم

 

 

گاهی تمام راهها به آیینه ای می رسد

 

                                             كه توی كیفت بود

گاهی چه فرق می كند

 

                           علف تلخ را بكنی یا نه؟

 

پرده های كشیده

 

                    پشت به بهار ایستاده اند

 

تو فكر می كنی عاشق شوم یا نه؟

 

معجزه ها با باد رفته اند

 

و چشمانی كه چشم مرا گرفت

 

همیشه در حاشیه ی آینه جا ماند

 

و پشت پنجره چقدر نیامد آنكه قرار بود

 

پشت پنجره

 

              دیر است

 

از آن همه های وهوی

 

                           آهی روی شیشه ها مانده

 

از آن آسمان

 

باران میله میله برای درختان متهم

 

من از كجای زمینم كه هر تكه از دلش

 

با كشتی و هواپیمارفته تا همیشه

 

                                      تا حراج

 

با نفربر و فروند

 

رفته تا هرگز

 

                تا دعا

 

پشت پنجره

 

از آن همه گنبد

 

دعا كه نه

 

خدایی اگر باقی ست

 

تقویم پر از صدای ببرهای گمشده است

 

در فاصله ی برگ های زرد چیتگر و گازهای شعله ور جنوب

 

این چكمه های به جامانده را اگر پای كویر كنیم

 

به دریا می رسیم؟

 

آن آسمان برای رفتن بود

 

                              یا باریدن؟

 

 

_آن ها همیشه راست گفته اند

 

آن كه باور نمی كند منم

 

 

پشت پنجره

 

روح زبر زمین در انتظار فرو رفتن آدم هاست

 

مرگ از دستان خیس بهار آب می خورد

 

و هیچ كس سرما را از آن زمستان كوچك نگرفت

 

كه چار سالگیم همانجا روی برف

 

روی قلمدوش پدر جاماند

 

حالا چه آسان می شود با مشت های باز

 

به دستان سرد قاضی پناه آورد

 

و معمای پاییز های ماندگار را حل كرد

 

و جمله ای روی دیوار را خندید

 

كسی بگوید با چكمه های به جا مانده چه باید كرد؟

 

مگر برف

 

این پرچم سپید را كسی نمی بیند؟

 

به خودم می گویم:بزرگ شو

 

آن كه در چشمان ما قدم می زد

 

جایی توی آینه مرده است

 

چیزی بگو

 

سكوت تو مرا آنسوی پنجره می برد

 

پشت پنجره

 

كودكی و بلوغ مرا باد

 

                            به آسمانی دیگر می برد

 

من از موهای سپید آینه می ترسم

 

از كوه های تعطیل

 

مسافرخانه ای كه راهم نمی دهد

 

و شهادت من به اتفاق پشت پنجره رسمی نیست

 

نه!

 

آن كه باور نمی كند منم

 

و تقویم كوچكم پر از صدای ببرهای گمشده است

 




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: سه شنبه 10 اسفند 1389 07:45 ب.ظ